رأس تو را به روي ني، هر چه نظاره مي‌كنم
  
  سير نمي‌شود دلم، نگه دوباره مي‌كنم
  
ز اشك و آهِ سينه‌ام، ميان آب و آتشم
  
  چو با توام از اين ميان، كجا كناره مي‌كنم؟
  
گمان كنند دشمنان، نيست به كام من زبان
  
  ز دور بس كه با سرت، به سر اشاره مي‌كنم
  
به دختران خود بگو، كه گوشواره‌ها چه شد
  
  گريه به گوشواره ني، به گوشِ پاره مي‌كنم
  
هم سر تو بر سر ني، هم سر اكبرت ز پي
  
  گاه نگاه سوي مه، گه به ستاره مي‌كنم
  
رُخت به خون كه رنگ زد؟ آينه را كه سنگ زد؟
  
  رخنه ز آه خويشتن، به سنگ خاره مي‌كنم
 

منبع:
 انساني، علي"/دل سنگ آب شد، ص 368.