حضرت مجموعا حدود دو سال و نهايتا دو سال اندي در خراسان بودند.[1] در اين مدت هم غالبا در كنار دربار مامون، جلسات مناظره علمي و ... و زير نظر بودند. آن‌چه از منابع تاريخي استفاده مي‌شود آن است كه ايشان آزادي عمل نداشتند و از سوي حكومت محدوديت‌هايي بر ايشان تحميل مي‌شد كه عملا سكونت در آن شهر را براي ايشان تبديل به زندان كرده بود.

پي نوشت:-------------------------------
[1] . ر.ك: رسول جعفريان، حيات فكري و سياسي امامان شيعه، ص459.