wait لطفا صبر کنید

مركز پاسخگويي به سوالات ديني انوارطاها

احكام شرعي

تفسير

تاريخ

كتابخانه

اعتقادات

مشاوره

ويژه ها

نماز

پاسخگويي آنلاين

تفسير » مخلوقات در قرآن

تعداد بازديد:(999)
0.0 (0)

مخاطب دومين امر به هبوط، پس از هبوط آدم(ع) كيست؟

سوره هود، آيه 48: («قِيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى‏ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِيم‏»)

آيه مباركه فوق در فضايي صادر شده كه كشتى حضرت نوح (ع) بر كوه جودى استقرار يافته است و مي دانيم در اين هنگام غير از تني چند از انسانها و حيوانات زوجي كه در كشتى بودند هيچ نفس ‏كشى در روى زمين باقى نمانده بود و همه غرق شده بودند. در چنين شرايطي خداوند متعال براى اهل كشتى حكم نمود كه بر زمين پياده شده و هبوط كنيد؛ بنابراين چنين خطابى عمومى بوده و شامل همه بشر در تمام زمان ها مى‏ شود، از روزى كه از كشتى خارج شدند تا روز قيامت.


 اين خطاب نظير خطابى است كه از ناحيه خداى تعالى در روز هبوط آدم از بهشت به زمين صادر شد، و خداى تعالى آن را در قرآن مجيدش اين چنين حكايت كرده: " وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حِينٍ‏ ... قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدايَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ، وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ"[1]؛ "و گفتيم از بهشت به زمين هبوط كنيد در حالى كه با يكديگر دشمن هستيد و در زمين تا مدتى معين مستقر گرديد ... همگى از بهشت هبوط كنيد، تا آن گاه كه از ناحيه من هدايتى به سوى شما آيد- كه البته خواهد آمد- پس كسانى كه هدايتم را پيروى كنند نه خوفى خواهند داشت و نه اندوهگين مى ‏شوند، و كسانى كه كفر ورزيده و آيات ما را تكذيب كنند آنان ملازم با آتش خواهند بود، و در آن جاودانه مى‏ مانند." و در جاي ديگر مي فرمايد: " قالَ فِيها تَحْيَوْنَ وَ فِيها تَمُوتُونَ وَ مِنْها تُخْرَجُونَ"[2]؛ در زمين زندگى مى ‏كنيد و در همان زمين مى‏ ميريد و از آن زمين بيرون مى‏ شويد.".


پس در حقيقت خطاب به حضرت نوح، در آيه مورد بحث خطاب دوم به كل بشر است؛ زيرا تمامى افراد بشر كه در زمان نوح بودند به آدم منتهى مى‏ شدند و همه افرادى كه تا روز قيامت آمده و مى ‏آيند به نوح و همراهان آن جناب منتهى مى‏ گردند. در اينجا نيز خداوند مخاطبينى را كه اذن داده در زمين، حيات بشرى خود را از سر بگيرند به دو طايفه تقسيم نموده است و از اذن خود به يك طايفه با «سلام و بركات» تعبير كرده، كه خالى از بشارت به خير و سعادت صاحبانش نيست. اين طايفه عبارتند از نوح و بعضى از امت‏ هايى كه همراه او بودند. اما از اذن خود به طايفه ديگر، با عنوان «تمتيع و بهره ‏مند كردن» و به دنبال آن «رسيدن به عذابى كه مخصوص آنان است» تعبير نموده است.
بدين ترتيب روشن مي شود كه خطاب هبوط و نازل شدن از كشتى به زمين با متعلقاتى كه اين خطاب داشت متوجه عامه بشر و همه افراد است، از زمان به زمين نشستن كشتى تا روز قيامت، همانطور كه خطاب هبوطى كه متوجه آدم و همسرش شد، چنين خطابى بود. همچنين در اين خطاب اذنى عمومى در برخوردارى از زندگى زمينى وجود دارد، كه اين اذن عمومى براى كسى كه اطاعت خدا كند وعده است، و براى كسى كه نافرمانيش كند وعيد است، هم چنان كه خطاب در داستان آدم «طابق النعل بالنعل» اين طور بود.

 

پي نوشت:

[1] سوره بقره، آيات 36- 39.

[2] سوره اعراف، آيه 25.

ترجمه تفسير الميزان، ج‏10، ص 359.  

NotCache List Paramters: 6&0&0!Model&219 Name List:نمايش رندوم كتب - كل ++++++