wait لطفا صبر کنید

مركز پاسخگويي به سوالات ديني انوارطاها

احكام شرعي

تفسير

تاريخ

كتابخانه

اعتقادات

مشاوره

ويژه ها

نماز

پاسخگويي آنلاين
0.0 (0)

چرا قرآن، عزت را منحصر در ذات خداوند مي داند؟

سوره نساء، آيه 139: (« ... أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً»)

«عزت»  در اصل آن حالتى است كه شيء را مقاوم و شكست ناپذير مى ‏سازد، به همين جهت به زمين هاى سفت و محكم نيز عزاز (بر وزن اساس) مى‏ گويند. اما از آنجا كه تنها ذات پاك خداوند است كه شكست ناپذير است و همه مخلوقات به حكم محدوديتشان قابل شكستند، تمام عزت از آن اوست، و هر كس عزتى كسب مى‏ كند از بركت درياى بى‏ انتهاى اوست. از اين رو در بعضى از آيات، عزت را براى پيامبر (ص) و مؤمنان قرار مى ‏دهد: «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ‏»[1]. زيرا ايشان در مسير طاعت خداوند گام بر مى ‏دارند.

عزت همواره از «علم» و «قدرت» سرچشمه مي گيرد و اينها كه قدرتشان ناچيز و علمشان نيز همانند قدرتشان ناچيز است، كارى از دستشان ساخته نيست كه بتوانند منشا عزتى باشند. در حقيقت انسان آگاه بايد آب را از سرچشمه بگيرد كه آب زلال و فراوان آنجاست، نه از ظروف كوچك و مختصرى كه هم محدود است و هم آلوده و در دست اين و آن.
اين آيات به مسلمانان هشدار مي دهند كه عزت خود را در همه شئون زندگى اعم از شئون اقتصادى و فرهنگى و سياسى و مانند آن، در دوستى با دشمنان اسلام نجويند، بلكه تكيه گاه خود را ذات پاك خداوندى قرار دهند كه سرچشمه همه عزتها است، و غير خدا از دشمنان اسلام نه عزتى دارند كه به كسى ببخشند و نه اگر مي داشتند قابل اعتماد بودند.

آنچه تا اينجا در جملات فوق عرض شد «عزت ممدوح» و شايسته است، اما گاهي «عزت مذموم» نيز در آيات قرآن مورد بحث قرار گرفته و آن نفوذناپذيرى در مقابل حق و تكبر از پذيرش واقعيات است، و اين عزت در حقيقت، ذلت است! «وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ»[2]:" هنگامى كه به او (منافق) گفته مى ‏شود از خدا بترس لجاجت و تعصب و غرور او را مى ‏گيرد و او را به گناه مى ‏كشاند، آتش دوزخ براى او كافى است و چه جايگاه بدى".

قرآن در اينجا مساله نفوذناپذيرى و كبر و غرور را عامل بدبختى شمرده است. عزت ذلت مدار در اينجا صفت زشت و شومى است كه روى چشم و گوش انسان پرده مى ‏افكند، و حس تشخيص را از انسان مى ‏گيرد، و چه دردناك است كه چشم باز باشد و گوش باز اما آدمى كور باشد و كر!

پي نوشت:

[1] سوره منافقين، آيه8.

[2] سوره بقره، آيه 206.

تفسير نمونه،  ج‏4، ص 170. 

تفسير نمونه، ج18، ص 194.

تفسير نمونه،  ج‏19، ص 210.  

كاربر گرامي سوالات خود را از بخش "ارسال سوال ديني " ارسال كنيد.
NotCache List Paramters: 6&0&0!Model&219 Name List:نمايش رندوم كتب - كل ++++++