wait لطفا صبر کنید

مركز پاسخگويي به سوالات ديني انوارطاها

احكام شرعي

تفسير

تاريخ

كتابخانه

اعتقادات

مشاوره

ويژه ها

نماز

پاسخگويي آنلاين

آيا فقط اميرالمومنين و امام حسن (عليهماالسلام) به خلافت دست يافتند؟

در اينجا بايد ميان خلافت شرعى و الهى و حكومت ظاهرى و مادّى، تفاوت قائل شد. همه امامان معصوم(عليهم السلام) ، خلفاى راستين رسول خدا بودند، از ميان آن دوازده نفر، فقط دو امام حكومت كردند. امّا غير آن دو نيز خليفه و جانشين رسول خدا(ص) بودند و تلاش همگي در جهت دستيابي به حكومت سياسي نيز بود؛ زيرا طرح و ساختار اسلام با تشكيل حكومت معناي حقيقي و كامل خود را مي يابد. امّا آنچه در عمل جاري شد شكاف ميان طرح كلان اسلام با واقعيت جامعه صدر اسلام بود، لذا امام در اين ميان نقش واسط در از بين بردن شكاف را ايفاء مي كند. غير از اينكه دشمنان و زورگويان نيز، در حركتي معكوس سعي در افزايش اين شكاف داشتند و عملا نيز از حكومت كردن ائمه (عليهم السلام) ممانعت به عمل مي آوردند.

بدين ترتيب عدم پذيرش حكومت توسط امام (بخاطر فراهم نبودن شرائط) و يا جلوگيرى از انجام وظيفه توسط جريان مقابل امام، سبب نمى شد كه مقامى كه خدا به ايشان اعطا نموده است، از آنان سلب شود. بيشتر پيامبران و اوصياى آنان قدرت ظاهرى و حكومت را در اختيار نداشته اند و حتى تحت تعقيب و آزار بودند، ولى اين مشكلات، مانعى براى مشروعيت نبوت يا وصايت آنها نبوده است.
در نهايت بايد توجه داشت كه در بستر فرهنگي، اجتماعي و سياسي جامعه صدر اسلام، خلافت نيز بر دو نوع بود: خلافت شرعى و خلافت عرفى.  اميرالمومنين(ع) و امام حسن مجتبي(ع) (و ساير ائمه، همگي) خليفه شرعى بودند، به اين معنى كه پيامبر آنان را با تنصيص الهي براى خلافت تعيين كرده بود. اما نگاه جامعه به خلافت ايشان عرفى بود، يعنى اگر به وسيله پشتيبانى گروهى از مردم، آن هم با يك رشته تمهيدات و مسائل سياسى، موفق به حكمرانى مي گشتند خلافت عرفي تحقق مي يافت، چنان كه مى فرمايد: ( وما كان لمؤمن ولا مؤمنة إذا قضى الله ورسوله أمراً أن يكون لهم الخيرة ). [1] «هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش امرى را لازم بدانند، انتخابى (در برابر فرمان خدا) داشته باشد».  
منبع:

[228] . احزاب/ 36. 

مجموعه آثار آيت الله سبحاني.

NotCache List Paramters: 6&0&0!Model&219 Name List:نمايش رندوم كتب - كل ++++++