wait لطفا صبر کنید
0.0 (0)

معناي انتظار فرج چيست؟ انتظار چگونه بايد باشد؟

مي دانيم كه در تحقق انتظار فرج كافي نيست كه كسي فقط بگويد من منتظر ظهور حضرت امام عصر هستم، يا گاه و بيگاه بگويد خدايا فرج حضرت امام عصر را نزديك بگردان، و يا بعد از اداي نماز يا در مشاهد مقدّسه براي تعجيل در ظهور دعايي را با سوز و گداز بخواند! البته همة اينها در جاي خود نيكوست، ليكن او را مصداق حقيقي منتظر فرج قرار نمي‌ دهد، و با كسي كه در ميدان جهاد به خون خويش آغشته شده(بنابر برخي روايات) برابر معرّفي نمي‌ نمايد.
افرادي كه از زيربار هر نوع مسئوليت اجتماعي و وظيفة امر به معروف و نهي از منكر شانه خالي مي‌ كنند، و در مقابل اين فتنه و فساد بيش از اين عكس العملي نشان نمي‌ دهند كه خدا فرج حضرت امام عصر را نزديك گرداند، البته خدا اين افراد سست عنصر را در رديف كساني قرار نمي‌دهد كه در راه دين از اهل و عيال و ثروت و مال خود دست برداشته و در ميدان جهاد، شربت شهادت را نوشيده‌ اند. بنابراين بايد انتظار فرج، معناي دقيق‌ تر و ارزنده‌ تري داشته باشد.
افرادي كه حلّ مشكلات خود را از قوانين موضوعة بشري انتظار دارند، و قوانين اجتماعي و سياسي اسلام را بطور كلّي ناديده گرفته‌ اند و احكام خدايي را در مساجد و معابد محصور نموده‌ اند، در اعمال و اجتماعشان اثري از اسلام ديده نمي‌ شود، پراكندگي داخلي و اختلاف در بينشان حكمفرماست، با اجانب مي‌ سازند ليكن با خودشان نمي‌ سازند، هرگز نمي‌ توان گفت ايشان منتظر فرج آل محمد(صلي الله عليه واله) و نهضت حضرت مهدي موعود(عليه السلام) مي‌ باشند.

چگونگي انتظار
انتظار، هم به لحاظ فردي و هم به لحاظ اجتماعي نه تنها حالت سلبي نيست، بلكه فعل ايجابي است كه بر تمام افعال ما سايه مي‌ افكند و بدين سبب، افضل اعمال شمرده شده است. يعني؛ به لحاظ فردي كسي مي‌ تواند واقعاً منتظر حكومت عدل باشد و آرزوي عدالت جهاني را در سر بپروراند كه خودش با عدل خو‌گرفته باشد و مزاجش با عدل سازگار باشد.
كسي مي‌ تواند منتظر عدل جهاني باشد كه عدل را دوست داشته باشد و كسي كه عدل را دوست داشته باشد، در درجه اوّل خودش اهل عدل خواهد بود و اين است كه گفته‌ اند: منتظران مصلح، خود، بايد صالح باشند. به لحاظ اجتماعي نيز هر حركت اصلاحي كه در جهت پيروزي حق باشد، وظيفه منتظران است؛ پس اصلاحات جزئي و تدريجي نه تنها محكوم نيست، بلكه به نوبه خود، آهنگ حركت تاريخ را به سود اهل حق تند مي‌ نمايد و بر عكس، فسادها، تباهي‌ها و فسق و فجورها كمك به نيروي مقابل است و آهنگ حركت تاريخ را به زيان اهل حق كند مي‌ كند؛ بنابراين در اين بينش آن‌چه بايد رخ دهد، از قبيل رسيدن يك ميوه بر شاخه درخت است نه از قبيل انفجار يك ديگ بخار. درخت هر چه بهتر از نظر آبياري و ... مراقبت گردد و هر چه بيش‌تر با آفاتش مبارزه شود، ميوه بهتر و سالم‌تر و احياناً زودتر تحويل مي‌ دهد (مرتضى مطهرى، قيام و انقلاب مهدى(عج)، 1371: ص 47).
بدين معنا، وظيفه كلّي ما در برابر مسأله جهاني شدن نيز روشن مي‌ شود. جهاني‌شدن در منظر اسلامي يعني تحقّق حكومت عدل جهاني كه مقدّمه آن نبرد نهايي حق و باطل است و براي اين نبرد بايد جبهه حق را تقويت كرد و اين همان سخن امام خميني(ره) است كه ما انقلاب خود را به جهان صادر خواهيم كرد؛ البتّه بايد توجّه داشت كه تقويت اين جبهه پيش از آن‌كه تقويت نظامي باشد، تقويت فرهنگي و معنوي است؛ زيرا اساس هويت اين جبهه، معنويت است و مقصود اين است كه بايد حق و عدل را هر چه واضح‌تر و صيقلي‌ تر آشكار كرد و توان فهم مردم از حق و عدل را افزايش داد؛ به گونه‌اي كه مردم بتوانند حكومت عدل را تحمّل كنند! خوب است به اين نكته توجّه كنيم كه حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه ـ بالاتر از حضرت علي نيست؛ پس ويژگي مهمّ حكومت عدل مهدي، به فاعل آن برنمي‌ گردد؛ بلكه به قابل برمي‌ گردد؛ يعني در زمان مهدي(عجل الله تعالي فرجه) مردم به حدّي از بلوغ فكري رسيده‌ اند كه بتوانند حق را از باطل تشخيص دهند و تسليم دشمناني نشوند كه مي‌ كوشند لباس باطل بر چهره حق بپوشانند تا مردم را از آن رويگردان كنند و به جاي آن باطلي كه با حق مخلوط شده، به خورد آن‌ها بدهند؛ امّا مردمي كه درك صحيح و معقولي از عدل ندارند، حتّي حكومت علي(عليه السلام) نيز بر آن‌ها تنگ مي‌ آيد؛ هرچند ‌كه نمي‌ دانند. به تعبير اميرمؤمنان من ضاق عليه العدل فالجور عليه اضيق (نهج‌البلاغه، خطبه 15).

با توجّه به آن‌چه در خصوص انتظار گفته شد، خوب است نگاهي به حديث معروفي بيندازيم كه مي‌گويد ظهور در زماني رخ مي‌ دهد كه زمين پر از ستم شده باشد كه اين حديث چگونه با مباحث پيشين قابل جمع است!
مي‌توان چنين گفت:
اوّلاً پر از ظلم شدن، از علايم ظهور است نه از علل ظهور. در واقع‌، اين نظر كه مي‌ گويد بايد به شيوع ظلم كمك كرد، از اين پندار ناشي بوده كه شيوع ظلم، علت ظهور است؛ ‌در حالي كه علّت ظهور اين است كه مقدّمات ظهور (همان مشخّص شدن جبهه حق و باطل و تقويت جبهه حق) آماده شده باشد. براي اين‌كه تفكيك مفهوم علامت شي و علّت شي بهتر مشخّص شود مي‌ توان از اين تمثيل استفاده كرد:
فرض كنيد در يك ايستگاه قطار، تابلويي درست كرده‌ اند كه يك دقيقه قبل از ورود هر قطار به ايستگاه، آمدن آن را اعلام مي‌ كند، و البتّه بعد از اين اعلام، قطار مي‌ آيد. در اين‌جا اين اعلام، علامت آمدن قطار است نه علت آمدن قطار، و اگر ما بخواهيم به آمدن قطار كمك كنيم، بايد به موتور محرّك قطار بينديشيم، نه به دست كاري كردن در تابلو مذكور. بحث شيوع ظلم در هنگام ظهور نيز اين گونه است و از اين‌گونه علامت‌ها كه خودشان علّت نيستند، در خصوص امر ظهور، موارد متعدّدي گفته شده است؛ نظير مثلاً آمدن دجال. همان طور كه معنا ندارد براي تعجيل در ظهور، بگرديم يك نفر به نام دجال بيابيم و از او حمايت كنيم كه اقدامات خاصي را انجام دهد، به همين ترتيب معنا ندارد براي تعجيل در ظهور، به افزايش ظلم بپردازيم.
ثانياً به نظر مي‌ رسد با توضيحاتي كه در خصوص چگونگي تقويت جبهه حق داده شد (اين‌كه وظيفه مهم، بالا بردن درك مردم درباره عدل و تشخيص حق از باطل است) مي‌ توان گفت: شايد مقصود از پر شدن زمين از ظلم، به اقتضاي درك انسان‌ها باشد، نه به اقتضاي افعال خارجي ظالمانه آن‌ها، يعني شايد مقصود اين است مردم به رشدي مي‌ رسند كه ديگر درك مي‌ كنند جهان پر از ظلم است و ديگر ظلم را تحمّل نمي‌ كنند و براي همين منتظر عدل مي‌ شوند!

امامت پيامبر(ص) اهل سنت قرآن شيعه
جابر بن عبدالله انصارى قيامت امام على(ع) ابو برزه نور الابصار
ابن حجر صواعق تفسير الدرالمنثور
NotCache List Paramters: 2&29&6477!Model&179!RelateType&0 Name List:الگوي ليستي مرتبط ها - كل
كاربر گرامي سوالات خود را از بخش "ارسال سوال ديني " ارسال كنيد.
NotCache List Paramters: 6&0&0!Model&219 Name List:نمايش رندوم كتب - كل ++++++